29 augustus 2013

IQ 140

Zoals de titel al aangeeft, gaat dit boek over hoogbegaafdheid. Nou denk ik niet dat je met een IQ van 140 meteen hoogbegaafd bent, maar daar dacht de schrijfster blijkbaar anders over.
Dit boek is een soort Carry Slee-verhaal: een jongen en een meisje hebben allebei een probleem, worden verliefd op elkaar en uiteindelijk komt het allemaal weer goed. Het verschil is dat Lauren en Jonathan allebei hetzelfde probleem hebben, namelijk dat ze hoogbegaafd zijn en daarmee gepest worden.
Het verhaal is dus al niet om over naar huis te schrijven, maar de manier waarop de personages zijn uitgewerkt en waarop het boek geschreven is zijn zo mogelijk nog slechter. Ze zijn allebei zo vreselijk saai en verstandig! Alsof mensen met een hoog IQ nooit lol hebben en nooit domme dingen doen. Daar klopt niks van, als je het mij vraagt. Verder ook geen humor, geen spanning, niks. Dus ik zou dit boek niet aanbevelen.Een nogal negatieve recensie, maar ik kan er helaas niet meer van maken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten