26 februari 2015

Honderd uur nacht

Emilia, veertien jaar, vliegt in haar eentje, en verschrikkelijk boos, naar New York. Ze is zo boos, omdat ze iets vreselijks heeft ontdekt over haar vader. Ze is laaiend, en vliegt naar New York, gewoon omdat ze weg wil. Daar denkt ze dat alles van een leien dakje zal gaan, maar ze heeft het mis. Ze had een kamer gehuurd via internet, maar als ze bij het adres aankomt, blijkt de kamer helemaal niet te bestaan. Dus ze heeft geen slaapplek. Ze vindt onderdak bij een jongen die zijn vinger er bijna heeft afgesneden en haar nodig heeft om voor hem te zorgen.
Maar dan komt de orkaan Sandy er aan. De stroom valt uit, en Emilia wordt uiteindelijk toch opgevangen door de mensen die haar eerder de kamer hadden geweigerd, en ze worden hele goede vrienden. Ze doen inkopen om Sandy te doorstaan, en intussen vertelt Emilia wat haar vader heeft gedaan. Inmiddels is haar vader er achter gekomen dat Emilia in New York zit, en hij wil haar komen halen. Emilia dankt de orkaan Sandy, omdat dankzij die orkaan de vlucht van haar vader was geannuleerd en hij dus niet naar New York kon komen. Uiteindelijk weet ze haar vader te vergeven.
De spanning in het boek is geen actie-spanning, maar losse-spanning. Je geniet met volle teugen van het boek en kan bijna niet stoppen met lezen. Alles is zo realistisch weergegeven, de kou, de donkerheid (dat het echt helemaal donker is, geen enkel licht), de angst, maar ook de gezelligheid.
Ik raad dit boek ten zeerste aan, omdat het echt een feel-good verhaal is, aan het einde voel je je niet tekort gedaan en je bent niet bedroefd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten