13 augustus 2015

Ik geef je de zon

‘Ik geef je de zon’ gaat over een tweeling, een jongen en een meisje. Ze zijn allebei heel kunstzinnig en hun moeder wil dan ook graag dat ze naar de kunstacademie gaan. De ene, Noah weet al vanaf zijn dertiende dat hij homo is. Hij maakt bijna de hele dag door gedachteschilderijen en vindt overal inspiratie voor kunstwerken. Zijn zusje, Jude is heel populair, heeft veel vrienden en houdt van surfen. Ze maakt hele mooie vliegende zandvrouwen, die ze nooit aan iemand laat zien. Als de tweeling zestien is, is alles anders. Het lijkt wel of ze van leven hebben gewisseld…
Ik zou dit boek een kunstzinnige roman willen noemen. Ik vind de boeken die ik lees snel goed, mooi om te lezen enzovoort, maar dit boek is mijn absolute favoriet op dit moment. Het heeft alles in zich om een verassend, goed, soms grappig, soms heel dramatisch boek te zijn. Ik genoot van het lezen. Ik vond de manier waarop de schrijfster over kunst en kunst maken schreef heel herkenbaar. Ik weet niet of het boek heel toegankelijk is om te lezen. Volgens mij is het taalgebruik niet moeilijk, maar sommige onderwerpen misschien wel.
Ik vind de opbouw van het verhaal goed. Het is net een waaier die zich langzaam uitwaaiert of de zon die opkomt. Er is geen spektakel als einde, het verhaal gaat door, het kabbelt als een beekje en heeft geen woeste golven. Beter gezegd : het zijn een en al woeste golven van mooie stukken tekst die nooit te hoog worden.
Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van een dertienjarige Noah en een zestienjarige Jude. Het verhaal van Jude speelt zich dus drie jaar later af na het verhaal van Noah. Dit maakt het interessant en ik denk ook dat dit een extra uitdaging voor de schrijfster was. Ik wist tijdens het lezen- dacht ik -al wat er met Noah zou gaan gebeuren en wat er met Jude gebeurd was. De schrijfster had al veel over de toekomst en het verleden verklapt en moest de aandacht van de lezer trekken met iets anders dan de vraag: “wat zal er in de toekomst met Noah gebeuren?” gelukkig heeft de schrijfster genoeg dingen niet meteen verteld, achterwege gelaten, en omdat ze ook over de kleine details uit het leven van de tweeling schreef, bleef er genoeg te lezen over.
Ik vind dit een origineel verhaal omdat er dingen in gebeuren, die realistisch zijn, waar ik nog nooit iemand over heb zien schrijven. Ik vond dat  sommige hele nare of vervelende situaties knap beschreven werden. Het dramatische tintje van het boek werd niet overdreven erg uitvergroot, wat maakte ( en voor de mensen die dit boek nog niet gelezen hebben is dit volledige wartaal) dat ik pas toen ik het boek uit had en een nachtje geslapen had de echte hoofdzaken en patronen uit het boek zag.
Ik denk dat ‘ik geef je de zon’ geschikt is voor mensen vanaf ongeveer dertien  jaar die zin hebben om een liefdesverhaal dat niet alleen over liefde gaat te lezen, die behoefte hebben aan een roman over kunst en over het leven van jonge kunstenaars, die geïnteresseerd zijn in de ingewikkelde gevolgen van ingrijpende gebeurtenissen in het leven en die gewoon een heel goed boek willen lezen dat hen niet meer loslaat. Voor volwassenen is dit waarschijnlijk een prachtige herinnering aan hoe ze opgroeiden en aan hoe het is om een tiener te zijn – maar ik spreek niet uit ervaring.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten