8 maart 2016

Ik geef je de zon

Noha en Jude zijn een tweeling. In het boek heb je 2 verschillende kanten van het verhaal, dat van Noha als ze 12 zijn en van Jude als ze 16 zijn. als je 12 zijn is Jude een heel populair meisje dat heel veel "coole" dingen doet en naar feestjes gaat enzo. Noha is voornamelijk bezig met zijn schilderijen, en met proberen niet te laten merken dat hij homo is. Zijn grootste droom is om naar de kunstacademie te gaan, en hij doet er alles aan om dat te kunnen doen.
4 jaar later is alles veranderd. Jude is nu een introvert meisje dat gelooft dat de geesten van haar oma en haar moeder, die kortgeleden is overleden, al haar werk op de kunstacademie te vernietigen. Om iets te maken dat ze niet kunnen vernietigen wil ze een beeldhouwwerk van steen maken, en daarom gaat ze in de leer bij een professionele beeldhouwer.
Noha is niet aangenomen op de kunstacademie, maar hij is nu wel degene die naar feestjes gaat en drinkt. Hij en Jude hebben nauwelijks meer contact. Maar langzaam verandert dat weer…
Ik vond dit boek persoonlijk niet geweldig, in tegenstelling tot de meeste recensenten, omdat ik de personages niet heel sprekend vond. Ik had niet echt het idee dat ze heel erg een persoonlijkheid hadden of dat je ze kon begrijpen. Toch vond ik het een mooie verhaallijn, en als je looking for Alaska of 19 keer Katherine van John Green leuk vond zou ik dit boek zeker een kans geven. Maar als je meer van boeken als  "als ik blijf" van Gayle Forman of "een weeffout in onze sterren" van John Green houdt denk ik dag dit boek niet geweldig is voor jou. Ik denk dat als je snel leest en veel leest dit boek wel de moeite waard is, maar als je iemand bent die boeken heel langzaam en uitgebreid leest zou ik mijn tijd aan iets beters besteden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten