17 september 2016

Eenzaam en extreem ver weg

Een ogenschijnlijk normaal science-fiction boek laat nadenken over de zin van het leven
Het ruimteschip Ventura reist naar een planeet ver weg om daar een nieuw leven te beginnen en uit te vinden wat de signalen betekenen die de NASA hier op aarde ontvangt. De NASA stuurde daarom een ruimteschip daarheen. Het ruimteschip omvat meerdere generaties. Op het schip mag je niet verliefd worden en je wordt gekoppeld aan een meisje als je een jongen bent, en vice versa, of je degene leuk vindt of niet doet er niet toe.
Seren leeft aan boord van de Ventura, ze heeft de aarde nooit gekend, en haar generatie zal de eindbestemming ook nooit kennen. Ze wordt gekoppeld aan een hele vervelende jongen: Ezra, de zoon van de kapitein. Zij haat hem, en hij haat haar. Dus voor haar kan het niet erger. Tot overmaat van de ramp beseft ze dat ze geen vooruitzicht heeft op het schip, ze kan niks zelf bedenken of doen, eigenlijk is haar hele toekomst al uitgestippeld.
Maar dan ontmoet ze Dominguez of kortweg “Dom” ze wordt stapel verliefd op hem, en samen moeten ze besluiten hoe ze verder gaan, samen een kant op en dan misschien worden neergeschoten, of ieder een kant op.
Ik kon er eerst niet zo goed inkomen, maar dat is waarschijnlijk omdat dit toch meer een meisjesboek dan een jongensboek is. Desalniettemin kwam ik er wel in, en toen vond ik het eigenlijk een erg ‘diepgaand boek’ dat wil zeggen dat je aan het einde toch even stil staat bij de zin van het leven. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit boek een heel filosofisch boek is, integendeel. Het leest gemakkelijk weg, ook voor de niet science-ficton fans zoals ik zelf.
Een echte aanrader.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten