De geschiedenis van Jane Doe

Raymond Green woont in Burgerville, een klein en rustig dorpje in Amerika. Hij heeft niet zo'n spannend leven, en heeft ook niet veel vrienden, alleen Simon Blackburn. Samen zitten ze altijd maar op school een beetje te dromen over een spannender leven. Simon houdt heel erg van geschiedenis, en hij weet ook alles van de geschiedenis van Burgerville, en Simon wil graag een vriendin, maar dat wil niet echt lukken, met zijn vampierenpassie. 
Op een dag komt er een nieuw meisje de klas binnen, namelijk Jane Doe. Ze moet naast Raymond zitten, en langzamerhand worden ze vrienden. Jane verandert het leven van Raymond en Simon, want ze hebben nu opeens spannende dingen te doen. Het leven wordt veel leuker en interessanter met Jane. Maar natuurlijk gaat het fout. Jane heeft namelijk een heftig leven achter de rug, en ze kan niet ontsnappen aan de dingen die vroeger zijn gebeurd. Langzaam kom je meer te weten over Jane, want Raymond vertelt de geschiedenis van Jane Doe.
Laat je niet foppen door de kleurige en vrolijke letters op de cover: dit is geen gezellig boek. Zoals er bij staat, gaat het verhaal over "liefde, verlies en groene koeien". Alleen verlies, dat moet er eigenlijk groter staan. Ik wil niet echt spoileren, maar het verhaal gaat over depressies, zelfmoord en verlies. Natuurlijk gaat het verhaal ook over mooie dingen zoals liefde en vriendschap, maar het gaat vooral over de depressie van Jane Doe. Dat maakt het erg heftig soms. Ik was zelf ook een beetje van slag nadat ik het boek uitgelezen had, want het is best wel realistisch. Ik vind het wel goed dat dit verteld wordt, want in het leven gaat het soms ook zo. Maar als je hier niet echt van houdt, om erover te lezen, dan zou ik het boek maar overslaan.
Toch is het boek zeker mooi. Het einde is weer mooi en licht, en er zit ook wat humor in de tekst. Zoals de rare groene koeien van Burgerville, dat is wel weer grappig en origineel. Ik vond het een mooi maar zwaar boek (gemengd met wat lichtere dingen). Je blijft het verhaal zeker onthouden, en daarom wil ik ook zeggen, dat als je dit "aankunt", je het boek echt een keer moet lezen.

Met de bespreking van dit boek nemen we na 7 jaar afscheid van ons trouwe leespanellid. Het ga je goed Esmé!

Een lied dat alleen ik kan horen

Rob Fitzgerald hoort een lied wat alleen hij kan horen, een liefdeslied. Hij is verliefd op Destry Camberwick, een nieuw meisje bij hem op school. Hij heeft nog nooit echt met haar gepraat, maar hij weet dat zij de ware is. Waarom hij haar niet even aanspreekt? Dat ligt ver buiten zijn comfortzone, want hij is verlegen en heeft veel paniekaanvallen die best wel erg zijn, zo erg dat hij bijna moet overgeven. Toch gaat hij ooit proberen haar aandacht te krijgen, met hulp van zijn leuke opa en zijn stoere vriend Andrew Harris. Maar het verhaal wordt nog spannender en boeiender als hij speciale en diepzinnige berichtjes ontvangt van een onbekend persoon. Deze berichtjes laten Rob's leven veel sneller gaan en ze veranderen Rob's leven.
Liefde. Dat lijkt misschien het thema van het verhaal, geschreven door Barry Jonsberg, maar hoe verder je komt in het boek, hoe meer je begint te begrijpen dat het boek over jezelf vinden gaat. In dit geval gaat het over Rob Fitzgerald, en hoe zichzelf steeds sterker en zelfverzekerder maakt gedurende het boek. De liefde is maar een bijzaak, daar gaat het helemaal niet over. En dat is erg verrassend, en het is niet het enige verrassende aspect aan het boek. Wat namelijk ook verrassend is, is dat je er aan het einde achter komt dat Rob dingen heeft achtergehouden voor de lezer. Rob Fitzgerald is de schrijver van zijn eigen boek, maar hij heeft niet alles in zijn boek geschreven. Dat gaf mij nogal wat stof tot nadenken. Wat was nou "echt" en wat niet? Moet je Rob Fitzgerald vertrouwen? Maar ik kwam tot de conclusie dat het hele verhaal fictie is, dus dat maakte niet erg uit. Maar toch was het wel speciaal, en zoiets heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Als lezer verwacht je toch dat je de "waarheid" wordt verteld. 
Al die dingen samen maken het boek zeer geslaagd en origineel. Het verhaal heeft een open einde, en niet zo een waarbij er een nieuw deel verwacht wordt, maar meer een einde dat laat zien dat Rob's leven nog lang niet afgelopen is, en dat er nog heel veel gaat gebeuren. Net zoals in het echte leven. Ik heb genoten van het begin tot het einde, want er zitten leuke en mooie aspecten in het boek. Rob "vertelt" met humor, maar het blijft ook nog serieus. Niet te serieus natuurlijk, want het is een licht boek. Je leest het snel uit en toch onthoud je het verhaal. Dat zijn twee handige dingen. Prima boek.

Schaduw van de leeuw

Joeni heeft vaak dromen. Dromen die haar iets willen zeggen. Maar als ze ook maar iets over een droom wilt vertellen, krijgt ze te horen dat dromen beschrijven en tekenen de taak van de dromer en zijn leerlinge, Toek en Tira is. Haar vader en moeder is ze twaalf winters geleden kwijtgeraakt, en sindsdien is ze eenzaam. Als ze op jacht gaat samen met Ren, een jongetje uit de stam, komen ze Toek tegen. En eindelijk mag Joeni een droom aan iemand vertellen. Ze vertelt over de mammoeten en het reuzenhert, maar niet over de leeuwenman, die in al haar dromen terugkomt. Toek zegt tegen de stam dat het zijn droom is en de jagers worden er op af gestuurd. Maar er zijn geen mammoeten, maar leeuwen. Behalve Cram en Das komt niemand terug. En dat is allemaal haar schuld. Had ze dan toch over de leeuwenman moeten vertellen? Toek vindt ondanks dat, dat ze een goede dromersleerlinge zou kunnen zijn, beter dan Tira, wiens dromen niet echt leven. Dan krijgt ze de kus; het teken dat de dromer haar als dromersleerlinge wil. Maar ze mag niet de vervanger van Tira zijn, alleen maar het hulpje. Door het tekort aan mannen vertrekken ze naar een nieuwe plek waar een verbinding met een andere stam plaats zal vinden. Bij een verbinding worden stamleden uitgewisseld. Joeni wordt gekozen, maar Toek wil dat niet en neemt haar mee. Ze worden allebei verstoten. En dan staat Joeni er alleen voor. Ze moet voor Toek zorgen, die steeds ouder wordt, en snel leren wat haar dromen betekenen. Zal het haar lukken om te overleven en haar dromen te begrijpen?


Schaduw van de leeuw is een boek waarin twee dingen worden afgewisseld, je leest de gedachten en dromen van Joeni, en het echte verhaal. Dit is goed gedaan, dus het stoort niet. Het verhaal vertelt goed hoe het was om in de tijd van Joeni te leven. Er zijn wel veel hoofdstukken over de verbinding, wat mij betreft niet echt had gehoeven, omdat het leuker was geweest als Joeni in het verhaal nog wat meer te maken kreeg met andere personages.
Alles bij elkaar is het een mooi geheel en zou ik het aanraden!

Serafina en het versplinterde hart

Als Serafina wakker wordt, ligt ze onder de grond. Alles is donker en koud. Het is geen droom. Het is echt, ze is levend begraven. Ze weet te ontsnappen en gaat terug naar haar huis, Biltmore. Maar daar aangekomen lijkt niemand haar te horen, voelen of zelfs te zien. Maar zij hoort, voelt en ziet hen wel. Als ze haar vriend Braeden ziet, gaat er een schok door haar heen, ‘ze is dood en begraven’. Was dat de reden dat niemand haar zag staan? En bovendien heerst er een warme temperatuur, iets wat zij zich niet kan herinneren. Het is in ieder geval duidelijk dat ze niemand heeft, terwijl er in het bos weer een rare kracht aanwezig lijkt te zijn. Hoe moet ze iedereen waarschuwen? Ze krijgt een idee. De nacht dat ze uit haar graf was ontsnapt sprak een mysterieuze tovenaar tot haar ‘ik kan je niet zien, maar ik weet dat je er bent’. Het blijkt Rowena te zijn, de dochter van Uriah, de tovenaar die lang geleden het bos tot zijn domein had gemaakt en vele dieren had gedood. Met de bouw van huize Biltmore was de vloek minder erg geworden, en sindsdien had Uriah nog maar een doel: Huize Biltmore vernietigen. Zijn dochter had daar mee geholpen, maar het was hen niet gelukt. En nu was Rowena terug. Maar op een andere manier. Ze leek niet meer op de Rowena van vroeger. Ze was nu niet meer het ‘deftige meisje’ maar een soort kluizenaar. Serafina moet haar in vertrouwen nemen, zij kan alleen maar met haar praten. En dat doet ze. Samen weten ze Braeden en haar andere vriend, Waysa duidelijk te maken dat ze hier nog is. Maar voor hoe lang nog? Zal ze weer terug kunnen keren naar de wereld van de levenden? En weten ze de duistere kracht in het bos te verslaan?

Serafina en het versplinterde hart is een erg spannend boek. Het is anders dan de andere 2 boeken in deze reeks, omdat je vanuit een heel ander perspectief leest. Het is soms heel frustrerend om te lezen, omdat je wilt dat ze gezien en gehoord wordt. Dat maakt het bijzonder. Bij het begin val je midden in een groot raadsel, waardoor je door wilt lezen. Soms is het een beetje langdradig , maar niet zo dat het stoort. Ik zou dit zeker aanraden omdat  het alle elementen bevat; het is spannend, mysterieus, avontuurlijk, noem maar op. Het boek is los te lezen, omdat er dingen worden uitgelegd van de vorige delen, maar ik zou aanraden om eerst deel 1&2 te lezen, want dan is dit boek een mooie afsluiting van de Serafina-reeks. 

De trein naar onmogelijke bestemmingen

Het begint met een flits. Daarna hoort Suzy een kletterend geluid. Haar ouders merken niets. Maar als ze naar bed gaat, is het toch overduidelijk; er moet iets of iemand van buiten zijn. Ze maakt kennis met Freek, een trol die werkt aan een spoorlijn die door vertraging van de onmogelijke post express een omweg dwars door haar huis moet maken. Haar ouders hebben cake met slaapdrank gekregen, maar de voorbereidende ploeg van de onmogelijke post express is haar vergeten. Als ze eindelijk een beetje duidelijkheid krijgt van wat ‘de onmogelijke post express’ nou eigenlijk is, blijkt dat Freek en Stronk, de machinist van de express, haar geheugen willen resetten, zodat ze niks meer weet van wat ze net heeft meegemaakt. Maar dat wil Suzy natuurlijk niet, en daarom springt ze aan boord bij de trein. Daar komt ze Wilbert tegen, de postmeester die alle pakketjes en brieven ontvangt en sorteert. Hij moet een pakketje afleveren bij de meest gevreesde tovenares van de onmogelijke bestemmingen: Crepuscula. Suzy bied hem aan dat zij het pakketje bezorgt. In ruil daarvoor mag zij een tijdje meerijden op de locomotief. Als ze het pakketje aflevert, waar een doodgewone sneeuwbol in blijkt te zitten, begint die tegen haar te praten. Er zit een jongen, Frederik, in die beweert dat het lot van de onmogelijke bestemmingen in haar handen ligt, en dat ze hem mee moet nemen. Ze doet het, maar niet zonder risico’s. Al snel bedenkt ze dat Crepuscula haar natuurlijk achternagaat, en tegen Wilbert kan ze niks zeggen. En vertelt Frederik haar eigenlijk wel de waarheid?

De trein naar onmogelijke bestemmingen is een erg fantasievol verhaal, waarin steeds iets onverwachts gebeurd. De personages hebben allemaal een sterk karakter en hun gevoelens zijn goed beschreven. Ik zou het boek zeker aanraden, omdat het erg lekker doorleest en luchtig is.

Voor het laatst gezien

Voor het laatst gezien is een Amerikaanse jeugdthriller, het heeft die typische Amerikaanse high school dingen, en is dan ook nog een detective. Ik houd enorm van die twee aspecten en ik weet dat ik daarin niet de enige ben, dus waarschijnlijk wordt dit boek toch redelijk populair. Het heeft de goede onderwerpen: liefde, spanning, Amerika, detective, ontwikkeling. Ook is het net weer wat vernieuwend doordat het over een jongen gaat die worstelt met zijn seksuele geaardheid, wat mooi in deze tijd past. Het concept is niet heel erg origineel, met die onderwerpen die ik net heb opgesomd, maar dit soort verhalen zijn altijd leuk om te lezen. Ook zitten er wendingen in die je niet verwacht, en eindigt het ook anders dan verwacht. Ik heb het boek snel uitgelezen omdat het nou eenmaal makkelijk te lezen was, en het was ook vreselijk spannend. Ik denk niet dat dit het soort boek is dat lang blijft hangen, maar het is wel heerlijk vermaak voor tussen wat diepere en volwassenere boeken door.
De hoofdpersoon van dit verhaal is Flynn, een jongen die het vriendje was van. Van wie? Van Januari, een mooi blond en rebels meisje die dromen had om later op het podium te gaan staan bij grote toneelstukken. Ik spreek jammer genoeg in de verleden tijd als ik over haar vertel, want ze is verdwenen. Niemand weet waar ze heen is, en Flynn ook niet. Hij begrijpt er niks van. Tuurlijk had ze soms wat problemen, maar om weg te gaan? De politie probeert de zaak op te lossen, maar ze gaan niet snel genoeg voor Flynn. Daarom gaat het zelf op onderzoek uit om Januari weer zo snel mogelijk terug te vinden. Of dat gaat lukken is maar de vraag. Ook weet Flynn nog niet helemaal hoe het dan verder moet. Hij is namelijk over veel dingen nog niet helemaal zeker, en moet ook nog veel dingen over zichzelf leren kennen. Kortom: het leven wordt nooit meer zoals deze vroeger was...

Hoe groot is de liefde

De titel van dit boek vertelt eigenlijk al waar dit boek over gaat; de normen van liefde. We komen in een maatschappij waar de grenzen steeds meer verlegd worden, en zo ook de grens van liefde. En hier gaan ze dan ook heel ver. In Hoe groot is de liefde gaat het namelijk om een liefde tussen 3 mensen.
Steffan is een knappe, geheimzinnige en muzikale jongeman die in Amsterdam woont. Hij werkt als barman, maar eigenlijk is zijn passie toch echt klassieke muziek. Hij dirigeert graag, en doet dan ook heel erg zijn best voor het concert met zijn studentenkoor. Steffan doet niet moeilijk met de liefde. Hij heeft zelfs twee vriendinnen. De een is Mila; een jonge student die net in Amsterdam is komen wonen. Ze is prachtig en erg lief. Steffan houdt dan ook veel van haar, en het is wederzijds; Mila heeft voor het eerst in haar leven een echte, serieuze liefde. Steffans tweede vriendin is Jules, een stoere zangeres die al haar hele leven in het midden van Amsterdam woont met haar 2 moeders en haar broertje. Jules is juist heel vrolijk, en opgewekt. Heel anders dan Mila, die rustig en nadenkend is. Steffan houdt echt zielsveel van ze, en zij ook van hem. De twee meisjes weten ook allebei dat Steffan ook nog een ander heeft, en hoewel ze soms een beetje jaloers of geïrriteerd zijn, zijn ze er best wel oké mee. Steffan, Jules en Mila worden steeds hechter, en dat kan niet goed eindigen, of wel?
Hoe groot is de liefde was echt ongelofelijk interessant om te lezen. Het doet je vooral nadenken, niet alleen over de grenzen van de liefde, maar eigenlijk over grenzen van allerlei dingen. Wanneer is iets nog tolerabel en wanneer kan het echt niet meer? Anna van Praag, de schrijfster, speelt echt met deze vraag. Echt heel origineel. Verder hebben Mila, Jules en Steffan ook nog eigen verhaallijnen. Ze maken zelf, als begin-twintigers, nog een hele ontwikkeling door in het boek. Je leert ze steeds meer kennen, en vooral bij Steffan ben je nieuwsgierig: hij laat niet veel over zichzelf los. Hij komt heel geheimzinnig over en pas tegen het einde begin je hem een beetje te begrijpen. Het verhaal heeft precies genoeg drama voor mij, namelijk genoeg om nieuwsgierig te blijven maar niet te veel. Het gaat vooral om de gedachtes van Mila en Jules. Mila twijfelt vooral heel erg bij het idee van een "triootje", en ik begrijp dat erg. Maar bij Jules is dit al veel minder, en zo merk je dat de grenzen bij iedereen eigenlijk weer anders zijn. Dit alles maakt het verhaal mooi, nieuw en leerzaam.

De hemel in het ijs

Eelyn is een stoere Viking. Ze is een lid van de Aska-stam en ze vecht ook graag voor haar stam. De Aska heeft namelijk verscheidene vijanden, waaronder de Riki. Om de zoveel tijd voeren de Riki en de Aska oorlog, waarbij er veel Riki-Vikingen en Aska-Vikingen worden afgeslacht. Het leven is niet makkelijk, maar Eelyn voelt zich thuis bij de Aska en is dubbeldik tevreden. Haar moeder en broer zijn helaas overleden, maar dat geeft nog een reden om harder te vechten. Hoewel dit leven voor ons echt een verschrikking zou zijn, is dit voor Eelyn en haar stamgenoten een heerlijk en spannend leven. Maar dit leven wordt minder als ze bij een slag wordt meegevoerd door de Riki. Ze wordt niet vermoord, ze wordt een slaaf. Wat een afgang. En het kan nog erger, want bij de Riki ziet ze haar overleden broer Iri. Hoe is hij daar terecht gekomen? Langzamerhand gaat Eelyns leven steeds meer veranderen. Er komen allerlei vragen in haar op. Hoe kan ze terug naar haar Aska-dorp? Maar ook: zijn die Riki wel zo slecht als ze dacht?
De titel vertelt het je al: dit is een bikkelhard boek, waarbij alles op de kop gaat staan. Opeens verandert het leven van Eelyn heel erg; ze ziet haar overleden broer, ze is gevangen door de vijand, ze wordt verliefd... Haar standpunten wankelen. Misschien moet ze niet altijd alleen maar vechten.Dit verhaal gaat echt over van mening veranderen. Het leert je dat er ook andere manieren zijn om door het leven te gaan. Al die plotselinge veranderingen maken het boek reuzespannend, je vliegt echt door het boek. Er zit echt van alles in: liefde, actie, onzekerheden, echt van alles. Maar het is niet verwarrend, het is juist mooi. Het is echt een ijzersterk boek over Vikingen, en ik denk dat het voor iedereen leuk is, want er zitten een heleboel genres in verwerkt, en dat maakt het extra boeiend. Ik heb echt genoten van De hemel en het ijs en ik weet zeker dat anderen dat ook zullen doen.

De liefdesbrieven van Abelard en Lily

Van dit boek, geschreven door Laura Creedle, had ik al een recensie gelezen in een krant. De recensent was erg enthousiast over dit boek, en ik ben dat nu ook. Het is weer iets nieuws, een aparte liefde tussen een meisje met ADHD en een jongen met Asperger. Zij zijn de citroen en de limoen, hetzelfde maar toch ook heel verschillend van elkaar. En daar moeten ze mee leren leven. Hoe ze daarmee omgaan, kun je lezen in dit sprankelende verhaal. Ik heb zelf ook veel geleerd over ADHD en Asperger, en ik weet zeker dat het anderen ook een beter beeld geeft. Als je namelijk zelf niet ADHD of Asperger hebt, is het moeilijk om te weten wat er in een persoon met ADHD of Asperger omgaat. Daarom vind ik het knap geschreven, want dit zijn niet de makkelijkste onderwerpen. Een liefdesverhaal, dat komt wel vaak voor, maar niet op deze manier. Abelards en Liy's liefdesverhaal is soms wat moeilijk, en soms heel mooi. Abelard en Lily hebben een leuke persoonlijkheid, dus ga je al snel met ze meeleven. Je voelt gewoon dat ze bij elkaar horen, en daarom is het verhaal toch ontspannend om te lezen. Ik had het ook zo uit. Het boek laat je wel nadenken, maar het is niet te dramatisch of te diepgaand. Het is een fijn leesboek, met een goed evenwicht tussen frisheid en intensheid. Om mijn verhaal kort te maken; ik zou dit prachtige verhaal zeker aanraden.
Lily heeft ADHD en is dus erg impulsief. Ze heeft vaak moeilijkheden op school, want ze kan zich nauwelijks concentreren. Ze heeft ook niet zoveel vrienden. Ook Abelard heeft niet veel vrienden, en hij heeft ook moeilijkheden op school, want hij heeft Asperger. Abelard en Lily zitten bij elkaar op school, maar leven langs elkaar heen. Totdat ze op een dag samen een tussenmuur die tussen twee lokalen vastzit kapotmaken en elkaar ontdekken. Het is alsof het lot ze bij elkaar gebracht hebben, zo plots en op zo'n spectaculaire manier vallen ze elkaars leven binnen. En dat groeit de vriendschap en de liefde tussen de twee tieners. Ze zijn graag bij elkaar, ook al hebben ze ook veel verschillen qua eigenschappen. Soms gaat het ook niet helemaal goed tussen de twee, maar ze blijven altijd van elkaar houden.

Warcross

Warcross is een virtual reality game en de hele wereld speelt het. Ook Emika Chen, een extreem goede hacker. Emika heeft geldproblemen. Ze moet geld hebben anders wordt ze door haar huisbaas op straat gezet. In een wanhoopsactie probeert ze een power-up te stelen tijdens het Warcross openings event. Miljoenen mensen kijken naar dit event. Maar wanneer Emika de power-up bemachtigd heeft, wordt ze opeens zichtbaar in het midden van de wedstrijd. Hideo Tanaka, de maker en bedenker van het spel, laat Emika halsoverkop naar Tokyo komen. Daar neemt hij Emika in dienst om een mysterieuze hacker op te sporen. Zero. Deze hacker probeert de Warcross wedstrijden te dwarsbomen. Om Emika de maximale slagingskans te geven wordt Emika als Wildcard ingezet. Een wildcard is iemand die kan worden gekozen om mee te spelen bij de jaarlijkse Warcross wedstrijden. Iedereen is verbaasd als Emika wordt gekozen. Ze speelt mee met de Phoenix Riders, 1 van de 16 Warcross teams. Hoe langer Emika meedoet met het spel hoe dichter ze bij de oplossing lijkt te komen. Maar als ze eindelijk het complot heeft opgelost valt haar hele wereld in. Wie is er nou de goed en wie is nou de slechterik?

Dit boek las erg makkelijk en snel weg. Ik heb ervan genoten omdat het je een blik in de toekomst geeft. Ik hoop dat er misschien nog een deel 2 komt van het boek, dan ga ik die ook sowieso lezen, want ik had nog heel veel vragen aan het eind van het boek. Ik geef het boek een 8 omdat het erg leuk was maar het einde...

Onruststokers

Alena woont bij haar oudere broer Danny en zijn vriend Nick. Haar moeder is overleden toen ze 3 was. Iedere keer wanneer Alena Danny naar hun moeder vraagt, reageert Danny boos of geïrriteerd. Sinds kort worden ook nog supermarkten in haar buurt verwoest. En als ergste gaat Danny dan ook nog werken voor Jacob Carlisle, een politicus die de koffiebar van Nick probeerde te sluiten. Alles verandert als ook de koffiewinkel wordt vernietigd. Alena’s favoriete plekje op de wereld is weg. Nu zet ze echt haar zinnen op het erachter komen, wie haar moeder nou was. Ze zoekt contact met een oude vriendin van haar moeder. Helaas komt Danny erachter en wordt hij boos. Danny probeert alles op alles te zetten om Alena ervan te weerhouden om erachter te komen wie hun moeder was. Zal het Alena lukken om achter het grote geheim van haar moeder te komen?

Dit boek vond ik erg leuk om te lezen. Het is geschreven in de ik-vorm. Ook dit boek laat je het leven zien van een andere kant waarbij je niet een man en een vrouw als ouders hebt, maar twee mannen als ouders. Het boek was simpel te lezen, maar er gebeurde niet echt heel veel actie ofzo. Dat vond ik toch wel beetje jammer. Ik geef het boek een 8 omdat het leuk was maar er had wel iets meer mogen gebeuren.

Luchtpiraten

Zoya DeLarose is een wees in het weeshuis ... . Dagelijks denkt ze over haar saaie leven na. Ze wil zo graag iets anders zijn. Plotseling wordt meneer Whycherley, de directeur van het weeshuis, vermoord door een piraat die Kane heet. Vanaf dat moment verandert haar hele leven. Zoya moet vluchten voor Kane en wordt opgenomen op door Vaspine, de kapitein van “De Waterjuffer”. De Waterjuffer is een luchtschip en kapitein Vaspine rekruteert Zoya als piraat. Vaspine blijkt Zoya’s ouders te hebben gekend en vertelt Zoya waarom de piraat Kane achter haar aanzit. Zoya’s ouders blijken de beste luchtpiraten te zijn van het tijdperk. Kane en Vaspine waren piraten bij hen in dienst. Ze beroofden alleen de rijken en gaven de buit aan de arme mensen. Alles ging goed totdat Zoya werd geboren en Kane besloot om muiterij te plegen. Kane vermoordde Zoya’s ouders en Vaspine wist maar net op het laatste moment weg te komen. Vaspine beloofde plechtig om Zoya veilig te houden en gaf haar in handen van Meneer Whycherley. Maar nu weet Kane waar Zoya is en zal hij niet rusten voordat hij ook Zoya heeft vermoord. Zoya moet vluchten maar waarheen? En zal Kane haar te pakken krijgen?

Dit boek las erg snel weg en niet alleen omdat het zo leuk was maar ook omdat het zeer grote letters heeft. Ik vond het boek leuk maar eigenlijk was het een beetje kinderachtig voor mij om te lezen. Wel was goed geschreven en niet langdradig, er gebeurde altijd wel iets.  Ik geef het boek een 8 want het is erg leuk maar beetje kinderachtig. (Want voor kinderen vanaf 10 jaar)

Otis

Otis is een zeventienjarige jongen. Hij leeft alleen met zijn moeder in een flatje. Zijn vader is lang geleden overleden maar dat weet Otis niet. Zijn moeder en Otis hebben een slechte relatie. Otis wordt zijn moeder zo zat dat hij besluit om haar te laten verdwijnen voor bepaalde tijd. In de flat woont ook een vriendin van hem, die hem vraagt om op te passen op een paar kinderen. Alle kinderen worden opgehaald behalve 1 jong meisje. Wat moet Otis doen? Het kind helpen en doen wat nooit voor hem is gedaan? Of het arme meisje achterlaten aan het lot? Otis besluit om het meisje te helpen en neemt haar mee naar zijn appartement. Wanneer hij een week later rondloopt door de stad komt de vader van het meisje haar op een nogal ruwe manier ophalen. Otis begint zich af te vragen of het wel goed gaat met het meisje. Eerst wordt ze achtergelaten door haar ouders en later sleurt haar vader haar weer mee. Otis besluit om uit te zoeken wat er mis is. Loopt het allemaal goed af en is het meisje goed terecht? Of moet Otis echt wat doen?

Dit boek vond ik erg leuk om te lezen. Ik had het binnen twee dagen al uit. Het was leuk grappig en je ziet het leven ook eens van een andere kant waarin het niet raar is om geldgebrek te hebben. Dit boek laat een lastige keus zien in het leven van Otis en dat maakt het weer leerzaam. Het boek was niet langdradig en goed geschreven. Ik geef het boek een 9.5 want het staat vanaf nu zeker op mijn lijst met favoriete boeken. Lezen dus!

Hoe Tortot zijn vissenhart verloor

Je ziet dat dit boek al speciaal is aan de buitenkant, met de vele tekeningen. Prachtig getekend. Ik verwachtte daarom veel van het boek, want met zo'n mooie buitenkant moet het toch wel een goed verhaal zijn.

En dan begin je te lezen. Het is geschreven als een sprookje, en dat is toch heerlijk. Maar eerlijk is eerlijk: het is geen sprookje voor kleinere kinderen. Het speelt zich af in de oorlog, en soms brengt dat gruwelijke dingen met zich mee. Denk hierbij aan verminkte gezichten, soldaten die lichaamsdelen zijn kwijtgeraakt, en aan personen die alleen maar aan macht kunnen denken. En dat wordt zo goed beschreven dat je het helemaal voor je ziet. Soms zijn er zelfs nog tekeningen aan toegevoegd. Het is dus best realistisch, al is het een sprookje.

Het is best simpel geschreven. Ook is het verhaal simpel en goed te volgen. Maar doordat alles wordt beschreven, en doordat je ook je soms ook teruggaat in de tijd, naar de jeugd van Tortot, is het toch een complex en mooi verhaal geworden. Het is niet een verhaal dat je snel vergeet. Ik moet daarbij wel zeggen dat ik het einde al snel kon voorspellen, maar dat maakt niet uit, want het blijft spannend tot aan het einde. Nog één minpuntje is dat ik het brede boek nogal irriterend vind. Als je het boek uitklapt, is het heel erg breed, en dat is niet altijd fijn voor het lezen.

Maar dat maakt niet zo erg uit, want het verhaal is origineel, prachtig en spannend.

En dan het verhaal. Het hele verhaal gaat over Tortot, een oorlogskok die van alles wel wat verrukkelijks maakt. Hij werkt dus voor soldaten, in de oorlog, en gevoelens zijn daar niet nodig, alleen maar onhandig. Dus heeft hij, hij noemt het zelf zo, een vissenhart. Maar dat verandert toch een beetje als George in zijn leven komt. George is een kleine en jonge soldaat, en hij is eigenlijk de tegenpool van Tortot. Hij zal het hart van Tortot, en misschien ook wel van ons, doen smelten.

Een schitterende chaos

Ava voelt zich verlaten door de dood van haar beste vriendin Kelly. Ze is de hele tijd chagrijnig en het boeit haar niet zo veel meer. Ze heeft ook een rare relatie met de broer van haar vriendin Kelly, het is allemaal zo raar zonder Kelly, die altijd zo vrolijk en populair was. Bij Magic Kebab, de kebabtent waar ze werkt is het gelukkig nog wel allemaal hetzelfde. Daar gaat ze dus ook nog lang niet weg. En dan heb je Gideon, die daar komt werken. Ik zal even uitleggen wie hij is, want hij is de tweede hoofdpersoon in dit verhaal. Hij is onzeker en verlegen, en piekert over heel veel dingen. Hij voelt zich alleen thuis als hij gedichten schrijft, want dat kan hij als de beste. Niet dat hij ze wil opdragen, want daar is hij veel te onzeker voor. En dan maakt hij nu de engste stap van zijn leven, namelijk gaan werken op een plek die totaal onbekend voor hem is. Hoe zal dat uitpakken? Zoals je snapt begint er langzamerhand een band te groeien tussen de stoere maar verdrietige Ava en de onzekere maar leuke Gideon...
Een schitterende chaos heet het boek. En dat is terecht. Want het verhaal wat Claire Christian nu heeft geschreven is inderdaad schitterend maar chaotisch. De band die wordt opgebouwd tussen Ava en Gideon is prachtig, maar het gaat niet over een rechte weg. Want deze twee jongeren hebben het allebei heel zwaar (gehad) en die pijn wordt niet zomaar geheeld. Daarom zitten er ook een hoop droevige en pijnlijke momenten in het verhaal verwerkt. Het is een mooi boek, en soms moet je een traantje wegpinken, maar meestal is het geweldig en wordt je helemaal blij. Ik vond het geweldig, het laat je nadenken en lachen. Een onvergetelijk boek.

PIPER PERISH

Je ziet al aan de kaft dat dit een bijzonder boek gaat worden, met dat opvallende meisje met de rode zonnebril en het witte haar. En dat is het ook. Het boek gaat over het kunstzinnige meisje Piper Perish, in haar laatste jaar van school. Dat is altijd al een moeilijk jaar voor velen, en dus ook voor Piper. Om vele redenen. Het gaat uit met haar vriendje, waarmee ze al heel erg lang een relatie had. Dat is natuurlijk zwaar. En dan heb je ook nog haar zus Marli, die vreselijk gemeen kan zijn. Die woont nog thuis en heeft op alles wat op te merken. Dus thuis gaat het niet goed, met de liefde ook niet, wat heb je dan nog meer? Oh ja, school. Piper zou dolgraag met haar twee beste vrienden naar de kunstacademie in New York willen, maar het is de vraag nog maar of dat kan. Er worden namelijk maar heel weinig mensen toegelaten op die school. Maar Piper wil zo graag weg van haar thuis, zo graag.. Ze zou alles doen om daar te komen. Ze wil weg.
Een heerlijk drama, zeg. Er gebeuren zo veel rampen, die Piper heeft maar een zware tijd. Als je het boek uit hebt, wat sowieso snel is, ben je toch blij dat je zelf nog zo'n rustig leventje hebt. Maar het is wel een heel mooi boek. Mooi maar heftig. Ik heb er niets op aan te merken. Het is precies een boek waar ik van houd, er staan kleine tekeningetjes in, en er zit humor, drama en spanning in. Het is geweldig.

De schaduwen van Radovar

Dit verhaal begint met Jona, een meisje dat met haar familie woont in de hoge flat Sterrenlicht, midden in Radovar. Haar broertje Jimmy hangt altijd met zijn vrienden, zoals de meeste jongeren doen in de flat. Maar Jona is niet zo. Zij heeft nauwelijks vrienden, alleen de vreemde concierge Zalman is haar vriend. Hij wordt vermeden door de meeste mensen, en heeft een eng gezicht, maar dat maakt Jona helemaal niks uit. Hij is heel aardig en snapt het gevoel om gevangen te zitten in de stad. Verder leidt Jona een heel normaal leven, ze werkt hard om de score van haar familie te verhogen zodat ze hogerop komen in de flat, wat iedereen doet. Ze wordt niet raar aangekeken. Maar dan gebeurt er toch iets opmerkelijks: iedereen doet raar over haar oma, en haar oma zelf is ziek. Ze wil haar oma heel graag helpen, en dan komt ze iemand tegen: Killian. Hij woont niet in Sterrenlicht, maar op een geheime plek. Hij laat haar de waarheid zien van de stad. Jona vindt dat ze iets moeten doen, en snel ook! Maar hoe?

De schaduwen van Radovar, geschreven door Marloes Morshuis, is een erg spannend en speciaal boek. Je komt in een hele andere wereld. Het is heel goed bedacht, en erg origineel. Je leest het zo uit, omdat het dus zo spannend is door de vele gebeurtenissen in het boek. Het heeft een beetje iets weg van van Divergent (geschreven door Veronica Roth), zo'n verlaten stad met een stadssysteem waar iedereen voor leeft maar waar het toch misgaat. Het is niet helemaal hetzelfde, maar het doet me daar toch aan denken. Ik zou het boek zeker aanraden aan Divergentfans of anderen die van spannende boeken houden. Gewoon doen!

Ministerie van Oplossingen

Nina werkt samen met haar vrienden Ruben, Alfa en de oude mevrouw Vis voor het Ministerie van oplossingen. Het Ministerie van Oplossingen werd opgeheven in 1953 omdat mensen verklapten dat het Ministerie bestond, terwijl dat nooit verteld mocht worden. Mevrouw Vis mocht het weer oprichten, als ze, in het geheim samen met 3 anderen 3 zaken zou oplossen. 65 jaar later gebeurde het, en nu bestaat het Ministerie dus weer.

Als de nieuwe spullen binnen krijgen om zaken op te lossen, zoals een computer, vermommingen en een spiegel waarin ze kunnen zien hoe ze zich moeten vermommen, komt er gelijk een melding binnen als ze de computer aansluiten. Er staat dat er nog een lopende zaak is: De zaak van de vermoorde huisbaas en de verdwenen Van Gogh. De zaak is geopend op 4 maart 1953, 3 dagen voordat het Ministerie werd opgeheven. De zaak is na 65 jaar namelijk nog steeds niet opgelost. De vriendin van mevrouw vis, Tirza had nog een boek waar de aantekeningen van de Van Gogh zaak in stonden. Als ze op bezoek gaan bij Tirza gaan ze naar een snackbar die in 1877 een cafe was. Op een avond kwam een koetsier het cafe binnen en raakte aan het gokken. Hij verloor heel vaak, maar had geen geld om te betalen. Daarom wilde de barman de tekening hebben die de koetsier bij zich had. Een tekening die een van de mannen die de koetsier had vervoerd had gemaakt. Toen de barman overleed kwam de tekening in het huis van zijn zoon te hangen die hem later weer aan zijn zoon gaf. Hendrik Amer. In 1953 was Hendrik 29 jar oud en woonde hij in Rotterdam met zijn vrouw en baby. Ze hadden het niet makkelijk, maar ze waren wel gelukkig. Alleen ze moesten behoorlijk wat schulden aflossen. Daarom nam de huisbaas van Amer de tekening mee. Eerst vond Hendrik het goed maar later werd hij heel boos. Toen de huisbaas de straat uitliep schreeuwde hij hem na dat hij de tekening van zijn opa terugwilde. Dat werd door de hele straat gehoord. De huisbaas ging met de tekening naar een taxateur, iemand die weet hoeveel geld schilderijen waard zijn. De volgende dag werd hij dood gevonden door zijn huishoudster. De politie ging de zaak onderzoeken en kwam er achter dat hij net een tekening had gekregen van Amer die heel kwaad was geworden. Heel duidelijk bewijs hadden ze niet maar Hendrik was een grote en sterke man en de hele straat had hem gehoord. Maar het Ministerie weet wel beter: Hendrik is niet de schuldige, maar wie dan wel? De tijd dringt, want hun vijanden de Zilvermannen zijn ook actief bezig..

Het Ministerie van Oplossingen en de verdwenen Van Gogh is het 2^de deel van de serie Het Ministerie van Oplossingen. Het boek is spannend en heeft veel geheimen die je niet verwacht. Je hoeft niet deel 1 gelezen te hebben om dit deel te begrijpen want voorin staat nog een handige samenvatting. Als je zin hebt in een redelijk luchtig en vrolijk boek is dit zeker een aanrader. Leeftijd minimaal 9, maximaal 14. Voor jongens en meisjes. Het boek krijgt van mij een 7,5 omdat het een mooie toevoeging is op het eerste deel uit deze serie. 

Bestemming onbekend

Wanneer de grootmoeder van Rider sterft is er nog maar een familielid waar ze heen kan: Een oudoom in Chicago. Ze is het inmiddels wel gewend om te verhuizen en dingen achter te laten. Doordat haar moeder grote problemen had moest ze steeds naar haar grootmoeder en als ze daar dan een beetje gewend was aan alles, weer terug naar haar moeder. Maar toch voelt deze reis anders, ze is op weg naar een plek waarvan ze niks weet. In de trein probeert ze zichzelf te vinden. Ze komt erachter dat een trein veel meer is dan alleen een praktisch vervoermiddel, maar dat je er ook nieuwe mensen leert kennen, en vrienden maakt. Zoals de oude Carlos, Neal van de kantine, een padvinder, en haar ‘bewaakster’ Dorothea.

Bestemming onbekend is een simpel verhaal, dat goed uitgewerkt is. Doordat Rider op haar eerste dag al haar geld uitgeeft, moet ze de rest van de dagen op verschillende manieren eten zien te krijgen. Soms wordt er door het verhaal heen een droom of herinnering beschreven. Dat is op een niet-storende en goede manier gedaan. Soms lijkt het dat de treinreis wel erg lang duurt, maar het wordt niet saai om te lezen, want er gebeuren wel elke keer nieuwe dingen. Minpuntje- is dat sommige personen elkaar helemaal niet ontmoeten, terwijl dat wel leuk kan zijn.

Ik geef het boek het cijfer 7, omdat het verhaal goed is, maar wel nog dingen aan toegevoegd kunnen worden. Het boek is voor jongens en meisjes en geschikt voor kinderen van ongeveer 10/11 jaar.

De schaduwen van Radovar

De schaduwen van Radovar gaat over Jona. Jona is een stoere meid en lijkt te wonen in de onschuldige stad Radovar. Ze woont hier in Sterrenlicht, een grote flat in de ruimte wijk. Iedereen in deze stad is afhankelijk van ‘de familiescore’. Stel dat je een regel overtreedt, dan gaan er direct punten van ‘de familiescore’ af. Jona wil graag ontsnappen aan het systeem. Dat kan ook wanneer ze naar de klusjesman Zalman gaat. Helaas gaat het fout als Jona voor haar oma’s verjaardag een plantje uit het park wil meenemen. Haar familie grijpt minpunten en haar vader is woedend.

In het begin leek dit boek me zooooo saai! Ik snapte er helemaal niks van en vond er ook helemaal niks aan. Ik heb besloten om door te lezen en ik heb hierna het boek in een keer uit willen lezen. Het boek wordt na de eerste hoofdstukken al zo spannend dat je jezelf bijna gedwongen voelt om door te lezen. Zelf vond ik het boek erg makkelijk om te lezen, maar ik denk dat het wel pas geschikt is voor kinderen vanaf 11/12 jaar. Ook vind ik voor kinderen die wat meer moeite hebben met lezen de lettertjes vrij klein wel zijn de hoofdstukken lekker kort (4 á 5 bladzijde per hoofdstuk ongeveer). In de alinea hierboven heb je gelezen wat er zich aan het begin van het boek afspeelt. Ik kan er verder helaas verder nog niks over vertellen, want dat heb ik het verhaal grotendeels al verklapt. Ik hoop dat jij dit stuk hierboven zooo spannend vond, dat je gelijk naar de boekhandel wil racen om het te halen!!!