23 april 2019

Schaduw van de leeuw

Joeni heeft vaak dromen. Dromen die haar iets willen zeggen. Maar als ze ook maar iets over een droom wilt vertellen, krijgt ze te horen dat dromen beschrijven en tekenen de taak van de dromer en zijn leerlinge, Toek en Tira is. Haar vader en moeder is ze twaalf winters geleden kwijtgeraakt, en sindsdien is ze eenzaam. Als ze op jacht gaat samen met Ren, een jongetje uit de stam, komen ze Toek tegen. En eindelijk mag Joeni een droom aan iemand vertellen. Ze vertelt over de mammoeten en het reuzenhert, maar niet over de leeuwenman, die in al haar dromen terugkomt. Toek zegt tegen de stam dat het zijn droom is en de jagers worden er op af gestuurd. Maar er zijn geen mammoeten, maar leeuwen. Behalve Cram en Das komt niemand terug. En dat is allemaal haar schuld. Had ze dan toch over de leeuwenman moeten vertellen? Toek vindt ondanks dat, dat ze een goede dromersleerlinge zou kunnen zijn, beter dan Tira, wiens dromen niet echt leven. Dan krijgt ze de kus; het teken dat de dromer haar als dromersleerlinge wil. Maar ze mag niet de vervanger van Tira zijn, alleen maar het hulpje. Door het tekort aan mannen vertrekken ze naar een nieuwe plek waar een verbinding met een andere stam plaats zal vinden. Bij een verbinding worden stamleden uitgewisseld. Joeni wordt gekozen, maar Toek wil dat niet en neemt haar mee. Ze worden allebei verstoten. En dan staat Joeni er alleen voor. Ze moet voor Toek zorgen, die steeds ouder wordt, en snel leren wat haar dromen betekenen. Zal het haar lukken om te overleven en haar dromen te begrijpen?


Schaduw van de leeuw is een boek waarin twee dingen worden afgewisseld, je leest de gedachten en dromen van Joeni, en het echte verhaal. Dit is goed gedaan, dus het stoort niet. Het verhaal vertelt goed hoe het was om in de tijd van Joeni te leven. Er zijn wel veel hoofdstukken over de verbinding, wat mij betreft niet echt had gehoeven, omdat het leuker was geweest als Joeni in het verhaal nog wat meer te maken kreeg met andere personages.
Alles bij elkaar is het een mooi geheel en zou ik het aanraden!

Serafina en het versplinterde hart

Als Serafina wakker wordt, ligt ze onder de grond. Alles is donker en koud. Het is geen droom. Het is echt, ze is levend begraven. Ze weet te ontsnappen en gaat terug naar haar huis, Biltmore. Maar daar aangekomen lijkt niemand haar te horen, voelen of zelfs te zien. Maar zij hoort, voelt en ziet hen wel. Als ze haar vriend Braeden ziet, gaat er een schok door haar heen, ‘ze is dood en begraven’. Was dat de reden dat niemand haar zag staan? En bovendien heerst er een warme temperatuur, iets wat zij zich niet kan herinneren. Het is in ieder geval duidelijk dat ze niemand heeft, terwijl er in het bos weer een rare kracht aanwezig lijkt te zijn. Hoe moet ze iedereen waarschuwen? Ze krijgt een idee. De nacht dat ze uit haar graf was ontsnapt sprak een mysterieuze tovenaar tot haar ‘ik kan je niet zien, maar ik weet dat je er bent’. Het blijkt Rowena te zijn, de dochter van Uriah, de tovenaar die lang geleden het bos tot zijn domein had gemaakt en vele dieren had gedood. Met de bouw van huize Biltmore was de vloek minder erg geworden, en sindsdien had Uriah nog maar een doel: Huize Biltmore vernietigen. Zijn dochter had daar mee geholpen, maar het was hen niet gelukt. En nu was Rowena terug. Maar op een andere manier. Ze leek niet meer op de Rowena van vroeger. Ze was nu niet meer het ‘deftige meisje’ maar een soort kluizenaar. Serafina moet haar in vertrouwen nemen, zij kan alleen maar met haar praten. En dat doet ze. Samen weten ze Braeden en haar andere vriend, Waysa duidelijk te maken dat ze hier nog is. Maar voor hoe lang nog? Zal ze weer terug kunnen keren naar de wereld van de levenden? En weten ze de duistere kracht in het bos te verslaan?

Serafina en het versplinterde hart is een erg spannend boek. Het is anders dan de andere 2 boeken in deze reeks, omdat je vanuit een heel ander perspectief leest. Het is soms heel frustrerend om te lezen, omdat je wilt dat ze gezien en gehoord wordt. Dat maakt het bijzonder. Bij het begin val je midden in een groot raadsel, waardoor je door wilt lezen. Soms is het een beetje langdradig , maar niet zo dat het stoort. Ik zou dit zeker aanraden omdat  het alle elementen bevat; het is spannend, mysterieus, avontuurlijk, noem maar op. Het boek is los te lezen, omdat er dingen worden uitgelegd van de vorige delen, maar ik zou aanraden om eerst deel 1&2 te lezen, want dan is dit boek een mooie afsluiting van de Serafina-reeks. 

De trein naar onmogelijke bestemmingen

Het begint met een flits. Daarna hoort Suzy een kletterend geluid. Haar ouders merken niets. Maar als ze naar bed gaat, is het toch overduidelijk; er moet iets of iemand van buiten zijn. Ze maakt kennis met Freek, een trol die werkt aan een spoorlijn die door vertraging van de onmogelijke post express een omweg dwars door haar huis moet maken. Haar ouders hebben cake met slaapdrank gekregen, maar de voorbereidende ploeg van de onmogelijke post express is haar vergeten. Als ze eindelijk een beetje duidelijkheid krijgt van wat ‘de onmogelijke post express’ nou eigenlijk is, blijkt dat Freek en Stronk, de machinist van de express, haar geheugen willen resetten, zodat ze niks meer weet van wat ze net heeft meegemaakt. Maar dat wil Suzy natuurlijk niet, en daarom springt ze aan boord bij de trein. Daar komt ze Wilbert tegen, de postmeester die alle pakketjes en brieven ontvangt en sorteert. Hij moet een pakketje afleveren bij de meest gevreesde tovenares van de onmogelijke bestemmingen: Crepuscula. Suzy bied hem aan dat zij het pakketje bezorgt. In ruil daarvoor mag zij een tijdje meerijden op de locomotief. Als ze het pakketje aflevert, waar een doodgewone sneeuwbol in blijkt te zitten, begint die tegen haar te praten. Er zit een jongen, Frederik, in die beweert dat het lot van de onmogelijke bestemmingen in haar handen ligt, en dat ze hem mee moet nemen. Ze doet het, maar niet zonder risico’s. Al snel bedenkt ze dat Crepuscula haar natuurlijk achternagaat, en tegen Wilbert kan ze niks zeggen. En vertelt Frederik haar eigenlijk wel de waarheid?

De trein naar onmogelijke bestemmingen is een erg fantasievol verhaal, waarin steeds iets onverwachts gebeurd. De personages hebben allemaal een sterk karakter en hun gevoelens zijn goed beschreven. Ik zou het boek zeker aanraden, omdat het erg lekker doorleest en luchtig is.

16 maart 2019

Voor het laatst gezien

Voor het laatst gezien is een Amerikaanse jeugdthriller, het heeft die typische Amerikaanse high school dingen, en is dan ook nog een detective. Ik houd enorm van die twee aspecten en ik weet dat ik daarin niet de enige ben, dus waarschijnlijk wordt dit boek toch redelijk populair. Het heeft de goede onderwerpen: liefde, spanning, Amerika, detective, ontwikkeling. Ook is het net weer wat vernieuwend doordat het over een jongen gaat die worstelt met zijn seksuele geaardheid, wat mooi in deze tijd past. Het concept is niet heel erg origineel, met die onderwerpen die ik net heb opgesomd, maar dit soort verhalen zijn altijd leuk om te lezen. Ook zitten er wendingen in die je niet verwacht, en eindigt het ook anders dan verwacht. Ik heb het boek snel uitgelezen omdat het nou eenmaal makkelijk te lezen was, en het was ook vreselijk spannend. Ik denk niet dat dit het soort boek is dat lang blijft hangen, maar het is wel heerlijk vermaak voor tussen wat diepere en volwassenere boeken door.
De hoofdpersoon van dit verhaal is Flynn, een jongen die het vriendje was van. Van wie? Van Januari, een mooi blond en rebels meisje die dromen had om later op het podium te gaan staan bij grote toneelstukken. Ik spreek jammer genoeg in de verleden tijd als ik over haar vertel, want ze is verdwenen. Niemand weet waar ze heen is, en Flynn ook niet. Hij begrijpt er niks van. Tuurlijk had ze soms wat problemen, maar om weg te gaan? De politie probeert de zaak op te lossen, maar ze gaan niet snel genoeg voor Flynn. Daarom gaat het zelf op onderzoek uit om Januari weer zo snel mogelijk terug te vinden. Of dat gaat lukken is maar de vraag. Ook weet Flynn nog niet helemaal hoe het dan verder moet. Hij is namelijk over veel dingen nog niet helemaal zeker, en moet ook nog veel dingen over zichzelf leren kennen. Kortom: het leven wordt nooit meer zoals deze vroeger was...

Hoe groot is de liefde

De titel van dit boek vertelt eigenlijk al waar dit boek over gaat; de normen van liefde. We komen in een maatschappij waar de grenzen steeds meer verlegd worden, en zo ook de grens van liefde. En hier gaan ze dan ook heel ver. In Hoe groot is de liefde gaat het namelijk om een liefde tussen 3 mensen.
Steffan is een knappe, geheimzinnige en muzikale jongeman die in Amsterdam woont. Hij werkt als barman, maar eigenlijk is zijn passie toch echt klassieke muziek. Hij dirigeert graag, en doet dan ook heel erg zijn best voor het concert met zijn studentenkoor. Steffan doet niet moeilijk met de liefde. Hij heeft zelfs twee vriendinnen. De een is Mila; een jonge student die net in Amsterdam is komen wonen. Ze is prachtig en erg lief. Steffan houdt dan ook veel van haar, en het is wederzijds; Mila heeft voor het eerst in haar leven een echte, serieuze liefde. Steffans tweede vriendin is Jules, een stoere zangeres die al haar hele leven in het midden van Amsterdam woont met haar 2 moeders en haar broertje. Jules is juist heel vrolijk, en opgewekt. Heel anders dan Mila, die rustig en nadenkend is. Steffan houdt echt zielsveel van ze, en zij ook van hem. De twee meisjes weten ook allebei dat Steffan ook nog een ander heeft, en hoewel ze soms een beetje jaloers of geïrriteerd zijn, zijn ze er best wel oké mee. Steffan, Jules en Mila worden steeds hechter, en dat kan niet goed eindigen, of wel?
Hoe groot is de liefde was echt ongelofelijk interessant om te lezen. Het doet je vooral nadenken, niet alleen over de grenzen van de liefde, maar eigenlijk over grenzen van allerlei dingen. Wanneer is iets nog tolerabel en wanneer kan het echt niet meer? Anna van Praag, de schrijfster, speelt echt met deze vraag. Echt heel origineel. Verder hebben Mila, Jules en Steffan ook nog eigen verhaallijnen. Ze maken zelf, als begin-twintigers, nog een hele ontwikkeling door in het boek. Je leert ze steeds meer kennen, en vooral bij Steffan ben je nieuwsgierig: hij laat niet veel over zichzelf los. Hij komt heel geheimzinnig over en pas tegen het einde begin je hem een beetje te begrijpen. Het verhaal heeft precies genoeg drama voor mij, namelijk genoeg om nieuwsgierig te blijven maar niet te veel. Het gaat vooral om de gedachtes van Mila en Jules. Mila twijfelt vooral heel erg bij het idee van een "triootje", en ik begrijp dat erg. Maar bij Jules is dit al veel minder, en zo merk je dat de grenzen bij iedereen eigenlijk weer anders zijn. Dit alles maakt het verhaal mooi, nieuw en leerzaam.